Tarih, sosyal ilişkilerin sanatı nasıl etkilediğinin çok sayıda örneğini gösterir. Tarihte kilise, siyasal iktidarlar ya da zengin patronlar siyasal güçlerini pekiştirmek ya da saygınlık edinmek için sanata, sanatçıya finansal destek sağlamıştır. Öyleyse sanatsal üretimin birçok toplumda patron- yanaşma ilişkisine dayalı olarak gerçekleştiğini söylemek aşırı bir iddia olmayacaktır. Sanatsal patronaj kaynağı olarak siyasal iktidarlar, sanatçıyı sanat eseri üretmek için desteklemiş; karşılığında da sanatı kendi amaçları doğrultusunda yönlendirebilmiştir. Siyasal iktidarın verdiği destek karşılığında sanata verdiği yön de genellikle ideolojik propaganda içerikli sanat ürünlerinin ortaya çıkması biçiminde sonuçlanmıştır. Tarih bu tarz desteğin çok sayıda örneğini sunmasına karşın, bu ilişkinin sınırlarının, kurallarının çok net bir biçimde yirminci yüzyılda Almanya ve Sovyetler Birliği gibi totaliter rejimlerde çizildiği görülmektedir. Totaliter rejimlerde gerçekleşen patron-yanaşma ilişkisinde, sanatsal üretiminin sürekliliğini sağlaması için gereken ekonomik desteğin karşılığında sanatçı; kendini koruyan kişi, örgüt, parti biçimindeki gücün istediği biçimde hizmet etmiş; sanatını koruyucusunun ideolojisini, gücünü, toplumsal konumunu pekiştirmek için kullanmıştır. Bu açıdan bakıldığında, Türk resim sanatı tarihi de sanatsal patronajın tarihidir; çünkü Türk resim sanatının gelişimi, çok büyük oranda sınırlı kaynaklardan sağlanan patronaja bağlı olarak gelişmiştir. Ancak, Batı’daki patronajdan farklı olarak, Türk resim tarihindeki patron kişi değil, tamamen siyasal iktidar olarak karşımıza çıkmaktadır. Türk ressamları; sırasıyla saray, ordu, parti desteği ve görevlendirmesiyle sanatsal üretimlerini sürdürebilmiştir. İktidarda olduğu süreceFatih Sultan Mehmet (1451-1482), Batılı modellere dayalı bir patronaj kaynağı olmaya çalışmış ve bu nedenle İtalyan ressamları İstanbul’a getirtmiş ve Sinan Bey’i de İtalyan ressamlardan eğitim alması için İtalya’ya göndermiştir. Fatih Sultan Mehmet’ten sonra resi sanatına korumacılık yapan diğer bir Osmanlı Sultanının da II. Mahmud olduğu bilinmektedir. II. Mahmud, Menas (Manas olarak da bilinir) adındaki ressamı, sanatını geliştirmesi için Avrupa’ya göndermiştir. Abdülmecid ve Abdülaziz’in de 19. yüzyılda sanatçıları koruduğu ve onları desteklediği bilinmektedir. Abdülmecit de bir sanat patronu olarak önemlidir. Saray; resim, müzik ve heykel sanatlarıyla ilgilenmiş ve daha da önemlisi şehzadelerin öğrenim programı içinde sanatların bulunmasına da önem vermiştir. Abdülaziz, ilk sergilerin açılmasına önayak olmak yanında, ilk kez heykelini yaptıran Osmanlı hükümdarı olarak da önemlidir.